Wanneer in je leven ben je het gelukkigst?

[Stormbeest]

Enkele maanden geleden hoorde ik een vrouw tegen een jongen van misschien 12 of 14 jaar zeggen: "Het is de mooiste tijd van je leven." Waarop de jongen zei: "Ik zou veel liever willen werken en veel geld verdienen."

Ik ben nu 27, en ik zou voor geen geld ter wereld terug willen naar de tijd dat ik 12-14 jaar was. Zelfs niet naar 7 jaar geleden. Voor mij waren mijn tienerjaren, en zeker mijn vroege tienerjaren (11-14 jaar), tot nu toe niet de mooiste, maar de slechtste tijd van mijn leven. Zelfs rond mijn 20ste had ik het nog altijd veel slechter dan nu. En ik voel me nog steeds te jong, ik zou er liefst nog 5 of 10 jaar willen bijdoen. 3 jaar geleden, ik was toen dus 24, zei ik eens in gezelschap: "Ik verlang zó naar de tijd dat ik 35 ben." Toen kreeg ik als antwoord: "Pas maar op, tegen dat je zo oud bént zal je er wel anders over denken!" Ik zie niet in waaróm, tenzij er iets zou tussenkomen waardoor ik het dan veel slechter heb dan rond mijn 20ste. Maar als ik het op die leeftijd veel beter heb dan als vroege twintiger, waarom zou ik dan heimwee hebben naar 10-15 jaar geleden? Heb je als dertiger soms al last van ouderdomskwalen of zo?? Nu, 3 jaar later, verlang ik nog hárder naar mijn 35ste dan toen ik 24 was. Ik neem dus aan dat, eens het zover is, ik géén heimwee zal hebben naar mijn 20ste.

Kortom, ik begrijp niet waar het sprookje vandaan komt dat je tiener- en (vroege) twintigerjaren überhaupt de mooiste jaren van je leven zijn. Voor sómmige mensen zal dit misschien zo zijn, maar voor anderen zal het net andersom zijn, dat hangt allemaal af van hoe goed je het op een bepaalde leeftijd hebt. De meerderheid van de forummers hier is tussen de 40 en de 60 jaar oud, ik zou dus eens jullie mening willen weten over dit onderwerp. Wat is/was tot nu toe de mooiste tijd van jullie leven, en waarom?

[hjs]

Voor veel mensen is die periode denk ik de periode zonder verantwoordelijkheden.
Als je ouder bent komen er meestal dingen als een hypotheek, kinderen en andere dingen waardoor je minder vrij bent.

bv, als ik morgen een prijsvraag win met 2 kaartjes voor 2 weken op een tropisch eiland, kan ik niet zomaar weg.

[Stormbeest]

Als volwassene heb je toch net oneindig veel meer vrijheid, als tiener wordt er nog vanalles voor jou door anderen bepaald waar jij niet of nauwelijks inspraak in hebt, + als volwassene heb je meer ervaring en sta je hoger in aanzien. En ik heb toch geen hypotheek (maar wel een eigen huis), en geen kinderen, dus ik kan op reis gaan wanneer ik wil.

[Prikkebeen]

Ik sluit me bij het antwoord van hjs aan. Die "gelukkige" periode duurt doorgaans tot het moment dat je het ouderlijk nest verlaat en op eigen benen gaat staan.
Zelf ben ik tot mijn 15e jaar enig kind geweest en dus een verwend snotjong aangezien we het thuis bovengemiddeld goed hadden. Vanaf mijn 15e tot mijn 21ste, de leeftijd waarop ik het huis uitging, was ook geen slechte periode. Ik hoefde m'n hand maar op te houden als ik het zelf even niet had en het was er... Leninkje nodig? Pa stond borg, binnen de kortste keren geregeld.
Vanaf mijn 21ste tot rond m'n 33ste heb ik eigenlijk alleen maar gefeest en gebeest, motoren en dikke auto's gereden en vele vriendinnen versleten. Ook geen onprettige tijd dus. Vanaf mijn 33ste begon ik mijn wilde haren een beetje te verliezen omdat ik het allemaal wel gezien had, intussen wist wat er te koop was en besefte dat ik niet het eeuwige leven had.

Als ik op die verschillende periodes in mijn leven terug kijk dan hadden ze allemaal hun eigen charmes. Ik heb veel meegemaakt in de goede zin van het woord en gouden tijden gekend waarbij het niet op leek te kunnen. Tegenwoordig zijn het roerige tijden waarbij niet alles van een leien dakje gaat en veel dingen niet meer zo vanzelfsprekend zijn als vroeger.

Ik ben wel een beetje een nostalgiefreak, maar dat komt door de vele goede herinneringen die bepaalde dingen bij me oproepen. Toch heb ik geen heimwee naar die "goede jaren". Het gaat snel vervelen als je je alles kunt permitteren. Je mist de uitdagingen in je leven, er iets voor te moeten doen om te komen waar je wil zijn. Die uitdagingen zijn er nu wel en het is gewoon een heerlijk gevoel om iets te krijgen waar je wat voor hebt moeten doen. Vanuit die optiek is elke periode in je leven een gelukkige periode, of je nou 11, 25, 38 of 50 bent.
Tegenslagen hebben we allemaal, zo zit het leven nou eenmaal in elkaar en dat moet je accepteren. Dat wil echter niet zeggen dat dat per definitie ongelukkige of slechte jaren zijn. Het zijn je levenslessen die je je levenswijsheid bijbrengen en waardoor je gevormd wordt tot degene die je nu bent.

Nee, ik zou zeer zeker niet ouder willen zijn, eerder jonger. Hoe ouder je wordt, hoe meer je beseft dat de jaren veel te snel voorbij gaan. Ik hoop dan ook dat ik de 100 zal halen! 150 zou nog beter zijn, maar helaas is die wens niet haalbaar...

Dus Stormbeest, geniet maar van de komende 8 jaar. Als ze voorbij zijn kun je ze niet meer over doen. Je zult aan het einde van je leven 8 jaar tekort komen zeg... Ik moet er niet aan dénken!

[Stormbeest]

Ik sluit me bij het antwoord van hjs aan. Die "gelukkige" periode duurt doorgaans tot het moment dat je het ouderlijk nest verlaat en op eigen benen gaat staan."

Ik ben al sinds mijn 19de het ouderlijk huis uit. Voor mij was dat net een bevrijding. Maar in het begin dat ik alleen woonde had ik het zoals gezegd nog altijd een stuk slechter dan nu.

Nee, ik zou zeer zeker niet ouder willen zijn, eerder jonger. Hoe ouder je wordt, hoe meer je beseft dat de jaren veel te snel voorbij gaan. Ik hoop dan ook dat ik de 100 zal halen! 150 zou nog beter zijn, maar helaas is die wens niet haalbaar...

Ik zou nu ook wel geen 80 jaar willen zijn, maar ik ben liever 30 dan 20 jaar.

Dus Stormbeest, geniet maar van de komende 8 jaar. Als ze voorbij zijn kun je ze niet meer over doen. Je zult aan het einde van je leven 8 jaar tekort komen zeg... Ik moet er niet aan dénken!

Nee, je kunt ze niet meer overdoen, maar als de 8 jaren die daarop volgen beter zijn dan de voorgaande 8, waarom zou je dan heimwee hebben naar die laatste? Op je 35ste ben je normaalgezien toch nog lang niet op het einde van je leven?

[Prikkebeen]

Ik zou nu ook wel geen 80 jaar willen zijn, maar ik ben liever 30 dan 20 jaar.

Nog even doorgaan, in je eerste post wilde je nog 35 zijn. Nu nog drie jaar eraf en je bent gelukkig met je werkelijke leeftijd.

Nee, je kunt ze niet meer overdoen, maar als de 8 jaren die daarop volgen beter zijn dan de voorgaande 8, waarom zou je dan heimwee hebben naar die laatste?

Dat is nou net iets wat je maar af moet wachten. Leef dus in het heden en probeer daar het beste van te maken, zodat je er straks met een tevreden gevoel op terug kunt kijken.

Op je 35ste ben je normaalgezien toch nog lang niet op het einde van je leven?

Normaal gezien niet, maar de pest is dat je dat van tevoren niet kunt weten en als je het wel weet kun je het niet meer navertellen...

[hjs]

Precies, morgen kun je onder de tram liggen

Geniet nu, wacht niet op ..

[TheDon]

Ook ik heb een hele fijne jeugd gehad en kijk daar graag op terug.
Wij hadden het thuis niet breed en als ik wat wilde, dan moest ik er wat voor doen.
Dat moesten mijn 3 broers en mijn zuster ook.
Daar hebben we wel van geleerd voor nu, wees tevreden met wat je hebt.
Toen ik ging trouwen, hebben we ook ups en downs gehad maar met de ervaring van vroeger, konden we ons er goed doorslaan.
Nu ik 58 ben, ben ik gelukkig en tevreden met wat ik heb.
Ik heb een rustiger leven nu de kinderen groot zijn en geniet met mijn vrouw iedere dag van het leven.
Dat kan niet iedereen zeggen.
Wij zijn ook niet voor de heb en gaan er van uit dat materiaal te vervangen is en een leven niet.
Dat hebben we duidelijk gemerkt toen onze ouders overleden, mijn vader al toen ik 13 was.
Stormbeest, het enigste wat ik je kan zeggen is geniet van iedere dag hoe oud/jong je ook bent.
Ik/wij, leven vandaag en morgen zien we wel weer.

[Stormbeest]

Ik zou nu ook wel geen 80 jaar willen zijn, maar ik ben liever 30 dan 20 jaar.

Nog even doorgaan, in je eerste post wilde je nog 35 zijn. Nu nog drie jaar eraf en je bent gelukkig met je werkelijke leeftijd.

Je moet dat niet zo letterlijk opvatten, ik ben liever 30 dan 20 jaar, maar nóg liever 35 jaar. Het zou zelfs kunnen dat ik, eens ik 35 ben, ik me nóg te jong voel.

Mijn moeder is nu 55, en zij zou ook absoluut niet meer terug willen naar haar 20ste, ze vond dat absoluut niet de mooiste tijd van haar leven, nu vindt ze haar leven veel beter.

[Prikkebeen]

Voor mij is het leven vanaf mijn geboorte nog steeds elke dag één groot feest

En zo niet, dan máák ik er wel 'n feest van.

[Fridge]

Ik denk dat dit voor iedereen anders is, niet iedereen is altijd gelukkig en op dezelfde momenten in zijn/haar leven. Sommige mensen hebben nog nooit de ervaring gehad om gelukkig te zijn en anderen weer meer

[Wendy]

Ik denk dat geluk in periodes komt, maar geloof dat je er ook een beetje zelf verantwoordelijk voor bent en hoe je met bepaalde gebeurtenissen omgaat.
Zelf hebben wij 2x naar mijn idee het ergste meegemaakt wat je als mens kan overkomen(het verlies van onze zoontjes), dat waren hele heftige periode, met hele diepe dalen.
Maar nu zie ik ook dat met heel veel verdriet ik hun veel te kort doe, want zij hebben mijn leven verrijkt.
Ik ben me er van bewust dat je er het beste van moet maken want voor je het weet is het voorbij.
Tuurlijk zijn er dagen dat ik een soort van bah gevoel heb, maar wie niet?
Maar in het geheel ben ik gelukkig, mede door de mensen om me heen en hoe ik zelf probeer in het leven te staan.

[Prikkebeen]

...maar geloof dat je er ook een beetje zelf verantwoordelijk voor bent en hoe je met bepaalde gebeurtenissen omgaat.
...en hoe ik zelf probeer in het leven te staan.

Precies. Hoe meer je in staat bent de dingen in het leven te accepteren zoals ze komen, hoe beter je ermee om kunt gaan, het kunt verwerken en het een plaats kunt geven.
Mijn overtuiging is dat niets voor niets gebeurt, ook al is de impact van de ervaring of periode op je leven nog zo groot. Je komt daar vaak jaren later pas achter, als je ziet hoe je leven vanaf een bepaalde gebeurtenis is verlopen. Ook negatieve ervaringen hebben vaak een positieve invloed op je leven, omdat je anders bepaalde gebeurtenissen nooit meegemaakt zou hebben.

Dus wat is goed en wat is slecht...

[Wendy]

Zo zie ik het ook,
Er gaat geen dag voorbij dat ik bijvoorbeeld niet aan Mika en Dylan denk.
Heb ik er nog verdriet van? Absoluut.
Maar zoals ik al zei, voor mijn gevoel is het niet alleen ellende en zo zie ik dat zeker niet, daar doe ik hun veel te kort mee.
Ook al had ik ze graag levend en wel bij me gehad, is het helaas niet zo dus moeten wij samen er het beste van maken, en het is vrij normaal dat dat de ene keer beter gaat dan de andere.
Maar ik kan m'n eigen leven min of meer verpestten , of ik kan er het beste van maken, dingen ervaren die ik leuk vind, en dankbaar zijn dat ik samen met Fridge 2 super mooie dappere kindjes heb gekregen.
Ik krijg ze met beide opties niet terug, dus kies ik voor het laatste!

[Stormbeest]

Ik heb enkele dagen gelden mijn baard afgeschoren, hij was heel lang en smerig geworden. Een kennis die me voor het eerst zonder baard zag zei: "Je ziet er veel jonger uit." Waarop ik zei: "Maar dat wil ik juist niet." "Waarom niet??" zei de kennis, en ik zei: "Waarom wel??" Het enige wat die daarop kon zeggen was: "Dat is toch leuk?"

Ik zie er liever (veel) ouder en plaats van jonger uit dan ik ben, en ik ben er van overtuigd dat dit heel mijn leven zo zal blijven (waarom zou ik er immers ooit jonger uit willen zien dan ik ben?). Mijn vader daarentegen, die heeft de wens van 99,9 % van iedereen ouder dan 20. Hij is nu 65 en heeft van nature al lang grijs of wit haar, maar laat het bruin verven door zijn broer, die kapper is, zodat de mensen hem veel jonger schatten dan hij werkelijk is. Zoals het er nu naar uit ziet kan dat nog makkelijk 20 jaar doorgaan, mijn nonkel is nu 60 en het ziet er niet meteen naar uit dat hij de eerstvolgende jaren zal stoppen met werken, en hij en mijn vader hebben geen grote gezondheidsproblemen. Misschien zal hij ooit nog wel met bruin geverfd haar rondlopen terwijl ík al grijs ben, sommige mensen beginnen op hun 40ste al te vergrijzen. Wat zullen de mensen dan denken als ze ons samen zien? Dat wij broers zijn?